Sandbriewe van Slenterbaai

    Share
    avatar
    Zym & Am

    Posts | Bydraes : 1
    Points | Punte : 3
    Join date | Datum aangesluit : 2011-11-06
    Age | Ouderdom : 61

    Sandbriewe van Slenterbaai

    Post by Zym & Am on Sun 06 Nov 2011, 3:15 pm



    Ek sluip in die deurnag nader aan jou skerm
    en hoop die wind kerm nie my reuk in jou rigting
    maar stuur eerder 'n posduif vooruit
    om jou voordeur vir my oop te sluit
    sodat jy vir my die vensterrame oop kan skuif
    om die seebries saam met my in te laat
    in die geheime waarvan die land- en seewind
    met mekaar praat...(Z)

    Vroegmôre al, in my oggendmis-slenter
    langs die strand, het ek dryfhout opgetel,
    vol swart gate waarin my vingerpunte gladweg
    kon speel
    het ek my verbeel dit sif soos die maande
    se afwesigheid tussen jou en my,
    by my wit gepleisterde huisie het ek veel later
    jou posduif gekry, met 'n krop vol hoop
    (met 'n briefie om sy nek geknoop)
    Vanaand gooi ek my luike oop, bind skulpie-riemme
    om my enkels en pols en leun vêr na buite -
    ek ruik jou sout en voel stout oor ek weet
    die wind het vroegdag reeds jou naam gespel
    in die klein komming van die baai
    waar ek gereeld dryfhout optel...(A)

    By jou Slenterbaai het slegs jou voetspore verraai
    dat jy reeds daar na my in die wind gesoek het
    waar krappe skeefweg speel en seesterre
    hulle verbeel hulle kan in die sandkasteel, wat half
    deur klotsbrandertjies verslind is, 'n skelm soen steel
    en die seegras wuif in die rigting van jou loop met
    die kris kras knars van die meeu wat my vertel
    van hoop aan die einde van jou spore waar die
    varsheid van die son en wind die enigste gehore
    van ons weerontmoeting gaan wees as die
    skulp-tamboeryne om jou enkels vrolik dans
    deur gate in ons tyd se dryfhout... (Z)

    jou voeteval op die wit ge(son)de skulpgruis om my huis

    het reeds jou terugkoms verraai en toe jy voor my staan
    met branders in jou oë, is al wat ek hoor my hart wat
    breekwater oor donker rots,
    die suidooster in jou lyf was primêr gesetel in jou hande
    toe jy my gesig verken asof weer soos die eerste keer
    en ek weet ek weet ek weet, nie eers die rooigety van tyd
    kon my maak vergeet dat jy springgety in my binneste laat ruis
    elke keer as onweer jou terug waai na die kastanjette se gekletter
    in die laatnag vuur van my vissershuis...(A)

    Die rooiwyn in die glas skitter donkerrooi soos bloed
    in die skamper vuur van die laatnaguur se gloed.
    As ons gedagtes die pad oor sand en skulpgruis vat
    na 'n tyd toe woorde spontaan hand aan hand
    kon loop om die glans van sterreprag te verkoop -
    selfs sigbaar in digte mis naby die skeepswrak
    waar die baai sou vertak toe ons paaie laataand soos nou
    moes skei en eensaam woorde hulle eie koers moes kry (Z)

    maar vanaand wil ek gedagtes gevange hou,

    geen parool verleen aan ons verlede seer
    want stormskade sit wit gesout aan my en jou se lyf
    en ons vingers is stomp geskryf aan sandbriewe van berou,
    vanaand brand daar weer 'n vuur tussen ons
    en rooi wingerddou kleef warm aan ons tong,
    daar is tamboeryne in jou lag en die skulpies
    om my enkels ritsel soos sigeuner-klokkies in die nag
    en die bewe in jou hande vertel van 'n groot gemis,
    van 'n hunkering wat horingoud is, wat jou
    elke blou maan opnuut weer uitspoel neffens
    die geroeste skeepswrak op my weskus strand,
    hier waar ek selfs helder oordag, jaar na jaar
    'n nagkers vir jou brand...(A)

    Ek lei jou oor die skulpgruis van jou huis-plavei
    na die waterkant van Slenterbaai en ons strek ons
    arms uit na die naghemel sonder verraad sonder
    oordeel - laat toe dat sterre ons omhels en die maan
    ons doop in die silwersee - die silwersee van Slenterbaai
    met sy dryfhout en trane en behoud, in seegras wat wuiwend
    waai om ons na die oker van vroegdag te lok.
    En die seerkry van sandgeskrewe briewe pos ons met
    die roes in die wrak en laat die oseaan wat sou vertak
    ons weer saamsmelt onder die kobaltblou van nag... (Z)


    In daardie blou het jy my vasgehou en het ek geweet
    dat maande se gewag vir goed verby is, dat jy weer
    in Slenterbaai en by my is en dit was genoeg
    dit was genoeg vir nou en vir môre en toe rooidag
    ons veel later in mekaar se arms vang, weet ek dat jy
    hierdie dag vir ons 'n lapa gaan bou uit al die maande
    se dryfhout ontgin uit die kromming van die baai,
    daar waar ek daagliks gestol en gewonder het oor ons
    en hoop my laat raai het oor wanneer ek jou weer sal sien,
    van daardie dryfhout gaan jy vir ons 'n lapa bou sodat die
    meeue ook vir ons saans kan sien knus, ook sal weet dat
    Slenterbaai en die klein wit pleisterhuisie op die laaste duin,
    'n eindbestemming vir handgeskrewe sandbriewe is... (A)


    © Christo du Plessis 2011
    © 2011 Almarie Truter

      Current date/time is Fri 18 Aug 2017, 8:21 am